Mevrouw Thorpe plantte haar Alfie op de toonbank terwijl ze haar rekening betaalde. Alfie zwaaide met zijn korte beentjes in hun stevige laarsjes en trok lustig aan een sigarettenpeuk, en hij was pas drie. Tussen twee trekjes door zoog hij aan zijn moeders borst, afwisselend rokend en sabbelend gluurde hij om de witte welving heen naar Prior die een Grote Jongen was en derhalve een boeiend maar verdacht sujet. Het was laat in de middag. Mevrouw Thorpe was al ver heen. Het liefst dronk ze kruiken donker bier, weggespoeld met teugjes van iets geneeskrachtigs dat ze in een plat flesje op haar dij droeg, waar het werd vastgehouden door een zelfgemaakte elastieken kouseband. Whisky voor het hart, brandewijn voor de longen, gin voor de blaas. Alfie lebberde er vrolijk op los en keek uiterst tevreden, geen wonder, die melk moest een alcoholpercentage van minstens zeventig procent gehad hebben.
Dit huiveringwekkende citaat geeft wel een beetje de sfeer van dit boek weer. Kort maar krachtig, indringend, aangrijpend. Het gaat over de eerste wereldoorlog, de oorlog van gangreen in loopgraven en gifgassen. Als je daar niet zo goed tegen kan kun je beter wat anders pakken. :) Maar het gaat vooral over mensen en wat hen bezielt, hoe ze zich staande houden in tijden van armoe, ellende en angst. Als je denkt: die oorlog is gelukkig lang geleden, het is voorbij, dat zijn alleen nog maar lettertjes in een geschiedenisboek, die mensen zijn dood, dan maakt Pat Barker ze weer levend voor je en dat is af en toe heel verontrustend. Het is een trilogie, dus je kunt er wel een tijdje mee vooruit.
