Pat Barker - Een andere wereld

Nog een Pat Barker. Ik ga ze allemaal lezen.
Deze had ik zo uit.

Op de website van de bibliotheek staat dit boek onder Psychologische romans en bij de omschrijving staat: Een 101-jarige man herinnert zich een lang leven. Dan denk je: heeft iemand dat wel gelezen? Heel hinderlijk dat al haar boeken onder verschillende categorieën worden ingedeeld. Zet dat toch bij elkaar op schrijver. Een dwaaltocht om dat allemaal te vinden.

Het boek gaat over een nogal ingewikkeld gezin. Fran is zwanger, heeft samen met man Nick al een peuter Jasper (een verwend ventje als je het mij vraagt). Dan is er Gareth van twaalf, zoon uit een vorige relatie van Fran en Miranda van dertien, dochter uit vorig huwelijk van Nick.
Miranda komt tijdelijk bij Nick en Fran logeren omdat haar moeder is opgenomen in een psychiatrische inrichting. Ze kan totaal niet met Gareth overweg en sluit zich af voor de drukte van het gezin, omdat ze genoeg aan haar eigen problemen heeft.
Het gezin is net verhuisd en als ze het behang in de woonkamer afkrabben doen ze een nogal lugubere ontdekking.

En ondertussen ligt de grootvader van Nick op sterven, en ja, die heeft vele herinneringen, hij heeft nog gevochten in de eerste wereldoorlog en daar veel trauma's aan overgehouden (een terugkerend thema in de boeken van Pat Barker), dus het had net zo goed in de kast met oorlogsromans kunnen staan. Nick is veel bij zijn tante Frieda van in de zeventig, die er ook maar alleen voor staat met haar doodzieke vader en ondertussen probeert Fran met haar zwangere lijf, een krijsende peuter en een puberende zoon het hoofd boven water te houden thuis in de verhuisbende.

Er komt nog een of andere spookverschijning voor, die geen hallucinatie kan zijn omdat meerdere personen in het verhaal haar tegenkomen, maar dat wordt verder niet uitgewerkt. Het eind is nogal ontnuchterend. Stephen King had hier wel raad mee geweten, hier was veel meer van te maken geweest. Maar ik ben niet zo'n fan van Stephen King.

Weg der Geesten - Pat Barker

Mevrouw Thorpe plantte haar Alfie op de toonbank terwijl ze haar rekening betaalde. Alfie zwaaide met zijn korte beentjes in hun stevige laarsjes en trok lustig aan een sigarettenpeuk, en hij was pas drie. Tussen twee trekjes door zoog hij aan zijn moeders borst, afwisselend rokend en sabbelend gluurde hij om de witte welving heen naar Prior die een Grote Jongen was en derhalve een boeiend maar verdacht sujet. Het was laat in de middag. Mevrouw Thorpe was al ver heen. Het liefst dronk ze kruiken donker bier, weggespoeld met teugjes van iets geneeskrachtigs dat ze in een plat flesje op haar dij droeg, waar het werd vastgehouden door een zelfgemaakte elastieken kouseband. Whisky voor het hart, brandewijn voor de longen, gin voor de blaas. Alfie lebberde er vrolijk op los en keek uiterst tevreden, geen wonder, die melk moest een alcoholpercentage van minstens zeventig procent gehad hebben. 

Dit huiveringwekkende citaat geeft wel een beetje de sfeer van dit boek weer. Kort maar krachtig, indringend, aangrijpend. Het gaat over de eerste wereldoorlog, de oorlog van gangreen in loopgraven en gifgassen. Als je daar niet zo goed tegen kan kun je beter wat anders pakken. :) Maar het gaat vooral over mensen en wat hen bezielt, hoe ze zich staande houden in tijden van armoe, ellende en angst. Als je denkt: die oorlog is gelukkig lang geleden, het is voorbij, dat zijn alleen nog maar lettertjes in een geschiedenisboek, die mensen zijn dood, dan maakt Pat Barker ze weer levend voor je en dat is af en toe heel verontrustend. Het is een trilogie, dus je kunt er wel een tijdje mee vooruit.